Nu de zomervakantie voorbij is, gaat het sportseizoen weer van start. Of het nu gaat om een balsport, vechtsport of een andere sport, zoals wielrennen, turnen of atletiek: sporten brengt altijd bepaalde risico’s met zich mee. Veel sporters worden daar ook op gewezen, bijvoorbeeld in de huisregels of met een bord waarop staat ‘Sporten op eigen risico’.
Stel dat je tijdens het sporten letsel oploopt door toedoen van een andere sporter, trainer of iemand anders. Letselschade tijdens het sporten kan grote gevolgen hebben, bijvoorbeeld als je tijdelijk niet kunt werken of medische kosten moet maken. Draai je dan zelf op voor de gevolgen en de kosten? Of kun je diegene aansprakelijk stellen?
In deze blog vertel ik je daar graag meer over.
Bij sportsituaties geldt er een verhoogde aansprakelijkheidsdrempel
Als sporter weet je dat sporten bepaalde risico’s, zoals blessures, met zich meebrengt. Van sporters wordt daarom verwacht dat zij tot op zekere hoogte rekening houden met onhandige, verkeerd getimede en soms zelfs gevaarlijke acties van anderen. Denk aan een harde botsing, een te laat ingezette tackle, een ongelukkige worp of een bal die verkeerd wordt geraakt.
Het enkele feit dat je hierdoor letsel oploopt, betekent niet dat de ander aansprakelijk is. Ook het overtreden van de sportregels is op zichzelf niet voldoende.
Je kunt je misschien wel voorstellen dat als iedere fout of gevaarlijke actie tijdens het sporten direct tot aansprakelijkheid zou leiden, sporters zich steeds voorzichtiger zouden gaan gedragen. Dat zou uiteindelijk ten koste gaan van de sport.
Dat aansprakelijkheid niet snel wordt aangenomen, blijkt ook uit de rechtspraak. Zo liep een voetballer ernstig letsel op door een verkeerd uitgevoerde sliding van een tegenspeler, die daarvoor een rode kaart kreeg. Toch werd geen aansprakelijkheid aangenomen. Het kwam niet vast te staan dat de actie zó gevaarlijk was dat de speler daarmee geen rekening hoefde te houden.
Wanneer kan wel sprake zijn van aansprakelijkheid?
Dat aansprakelijkheid niet snel wordt aangenomen, betekent natuurlijk niet dat je als sporter alles van een ander hoeft te accepteren. De belangrijkste vraag is wat je als sporter redelijkerwijs van de ander mag verwachten. Dat verschilt per sport en hangt af van de omstandigheden.
Zo hoef je als voetballer of hockeyer niet zonder meer rekening te houden met natrappen, een elleboogstoot of een kopstoot die losstaat van het normale verloop van een training of wedstrijd.
Daarnaast kunnen het niveau en de ervaring van sporters een rol spelen. Een gevaarlijke onbeheerste gedraging van een beginner wordt minder snel als onrechtmatig gezien dan een soortgelijke gedraging van een professional.
Ook bij een demonstratie- of lessituatie kan aansprakelijkheid aan de orde zijn. Zo hield de Rechtbank Midden-Nederland een docent aansprakelijk nadat hij tijdens een rugbyles een tackle demonstreerde op een onervaren leerling. Daarbij speelde onder meer mee dat het veld nat was, het schoeisel van de leerling niet was gecontroleerd en de docent de tackle op tempo uitvoerde.
Tot slot kan een organisator of sportvereniging aansprakelijk zijn voor letselschade, bijvoorbeeld als er onvoldoende toezicht wordt gehouden, veiligheidsinstructies ontbreken of onveilig materiaal wordt gebruikt. Ze kunnen de aansprakelijk niet zomaar uitsluiten in de huisregels of met een bordje met de tekst “sporten op eigen risico”.
Heb je letselschade opgelopen tijdens het sporten?
De vraag of iemand aansprakelijk is voor letselschade tijdens het sporten, hangt af van de concrete omstandigheden. Heb je tijdens het sporten letsel opgelopen door een ander en twijfel je over de aansprakelijkheid? Neem gerust contact met mij op voor een vrijblijvend gesprek. Ik zal de aansprakelijkheid onderzoeken en kijken welke mogelijkheden er zijn om jouw letselschade te verhalen.
